لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: عضلات فلکسور عمقی نقش ویژه ای در ثبات ستون فقرات ناحیه گردن دارند و عملکرد عضلات مزبور خصوصا عضله لونگوس کولی در گردن درد مختل می گردد، اندازه گیری ابعاد این عضله در افراد سالم و بیماران می تواند به روشن تر شدن نقش این عضلات در ثبات ستون فقرات بینجامد. لذا این مطالعه به منظور مقایسه تکرار پذیری اندازه گیری لونگوس کولی در افراد سالم و بیماران مبتلا به گردن درد مزمن با استفاده از سونوگرافی انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه مقطعی بر روی ده بیمار مبتلا به گردن درد مزمن (44-27 سال) پانزده فرد سالم (41-19 سال) و انجام شد. ابعاد عضله لونگوس کولی گردن در سطح تیروئید با استفاده از یک دستگاه اولتراسونوگرافی اندازه گیری شد. دو تصویر در یک روز با فاصله یک ساعت برای بررسی تکرار پذیری within day (درون روز) و یک تصویر یک هفته بعد برای بررسی تکرار پذیری between days (بین روز) گرفته شد. در هر تصویر سطح مقطع بعد قدامی- خلفی یا ضخامت و بعد جانبی یا پهنا اندازه گیری شد. شکل عضله با تقسیم پهنا بر ضخامت محاسبه گردید. سپس داده ها با استفاده از آزمونهای آماری با هم مقایسه شدند.یافته ها: تکرارپذیری درون روز و بین روزبرای سطح مقطع بین 0.8-0.9 سانتیمتر مربع برای ضخامت بین 0.6-0.9 سانتی متر مربع و برای پهنا بین 0.6-0.9 سانتی متر مربع در افراد سالم بدست آمد. در بیماران این مقادیر به ترتیب: 0.8-0.9 سانتی متر مربع برای سطح مقطع، 0.8-0.9 سانتی متر مربع برای ضخامت و 0.7-0.9 سانتی متر مربع برای پهنا بدست آمد. بیشترین ارزش تکرارپذیری در افراد سالم و در سطح مقطع بدست آمد (ICC=0.90-0.93).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که اولتراسونوگرافی در اندازه گیری ابعاد لونگوس کولی در افراد سالم و بیماران مبتلا به گردن درد دارای تکرار پذیری بالایی می باشد. بنابراین می توان از این روش غیرتهاجمی جهت پیگیری اثر مداخلات تمرینی درمانی استفاده نمود.

مقدمه و اهداف: از اولتراسونوگرافی می توان برای بررسی ساختار عضلانی-اسکلتی (ضخامت، سطح مقطع، طول فاسیکل ها و غیره) و بافت استفاده کرد. تعیین اندازه عضله عامل مهمی برای تشخیص سلامت یا بیماری آن عضله است. عضله ماستر یکی از عضلات جاوشی است، بررسی تغییرات ضخامت ماستر با توجه به عملکردش روی مفصل، نقش بسزایی در تشخیص علت بسیاری از اختلالات مفصل تمپورومندیبولار، ایفا می کند. هدف از مطالعه حاضر بررسی میانگین ضخامت عضله ماستر در افراد جوان سالم بود. مواد و روش ها: 50 نفر داوطلب (مرد و زن) در محدوده سنی 18-30 سال در مطالعه حاضر شرکت کردند. برای انجام سونوگرافی، افراد در وضعیت طاقباز خوابیده و تصویربرداری با استفاده از دستگاه سونوگرافی و پروب خطی 12 مگاهرتز که در راستای لاله گوش و عمود بر راموس ماندیبول روی بطن عضله در تماس با پوست بود، انجام شد. یافته ها: نتایج آماری نشان داد اندازه گیری ضخامت اولتراسونیک عضله ماستر در حالت استراحت از تکرارپذیری بالایی (84 درصد) برخوردار است و ضخامت آن در افراد جوان سالم در وضعیت استراحت 10.3±1.4 mm است. همچنین بین ضخامت عضله ماستر با جنس ارتباط وجود داشت (P=0.038). نتیجه گیری: سونوگرافی روشی با پایایی بالا برای اندازه گیری ضخامت عضله ماستر است و همچنین ضخامت عضله ماستر در مردان بیشتر است.

سابقه و هدف: تعیین ضخامت عضله ماستر عامل مهمی برای تشخیص سلامت یا بیماری آن است. بررسی تغییرات ضخامت عضله ماستر با توجه به عملکرد آن روی مفصل تمپورومندیبولار، نقش بسزایی در تشخیص علت بسیاری از اختلالات این مفصل دارد. هدف ازاین مطالعه، مقایسه ضخامت ماستر در افراد مبتلا به دندان قروچه و افراد سالم می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه مورد- شاهدی بر روی 44 نفر در دو گروه (هر گروه 22 نفر، شامل 11 زن و 11 مرد) در محدوده سنی 30-18 سال افراد سالم و دارای دندون قروچه انجام شد. افراد دارای شاخص توده بدنی نرمال، عدم وجود بیماری التهابی یا ضربه به مفصل تمپورومندیبولار، بدون سابقه جراحی در فک و صورت بودند. سونوگرافی ماستر، در وضعیت طاقباز خوابیده، با پروب خطی 12 مگاهرتز در راستای لاله گوش و عمود بر راموس ماندیبول روی بطن عضله انجام و ضخامت عضله بر حسب میلیمتر بدست آمد.یافته ها: ضخامت ماستر، در مبتلایان به دندان قروچه (11.97±0.85mm) از افراد سالم (10.76±2.2mm) بیشتر بود (p<0.01). ضخامت ماستر در مردان (به ترتیب 12.54±0.4mm و 11.44±0.25mm) بیشتر از زنان بود (به ترتیب11.40±0.79mm و p=0.038) (10.08±3.05mm).نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که ضخامت ماستر در افراد مبتلا به دندان قروچه بیش از افراد سالم و در مردان بیش از زنان است.

زمینه و هدف: عضله عرضی شکم یکی از مهمترین عضلات ثبات دهنده تنه می باشد. تقویت عضلات ثبات دهنده تنه در ورزش حرفه ای، پزشکی ورزشی و توانبخشی بیماران کمردردی امری بسیار مهم است، از این رو شناسایی تمریناتی که به بهترین وجه سبب بهبود قدرت و استقامت این عضلات گردد چالشی مهم در درمان بیماران کمردردی می باشد. هدف از این مطالعه، بررسی اثر انقباضات ایزومتریک عضلات اندام فوقانی و تحتانی بر روی ضخامت اولتراسونیک عضله عرضی شکم بود. روش بررسی: این مطالعه یک مطالعه پیش آزمون-پس آزمون می باشد که بر روی 30 داوطلب مرد سالم با میانگین سنی 23 سال در بیمارستان فوق تخصصی نور افشار تهران در فاصله زمانی شهریور تا آبان 1396 انجام شد. ضخامت اولتراسونیک عضله عرضی شکم حین استراحت و بیشینه ی انقباض ایزومتریک در حرکات فلکشن، اکستنشن و ابداکشن اندام فوقانی و اندام تحتانی ثبت گردید. یافته ها: ضخامت عضله عرضی شکم حین انقباض ایزومتریک عضلات اندام فوقانی و اندام تحتانی در مقایسه با ضخامت زمان استراحت به طور معناداری افزایش داشت (0/001P<). نوع حرکت اندام تحتانی بر ضخامت عضله عرضی شکم سمت غالب تاثیر معناداری داشت (0/05P<) به طوری که بیشترین تغییر ضخامت عضله عرضی شکم حین انقباض ایزومتریک اکستنشن در اندام تحتانی سمت غالب وجود داشت (0/05P<). تفاوت معنادار آماری میان ضخامت عضله عرضی شکم در انقباضات ایزومتریک عضلات اندام فوقانی در مقایسه با اندام تحتانی سمت مغلوب وجود داشت (0/001P<). نتیجه گیری: انقباضات ایزومتریک عضلات اندام فوقانی و اندام تحتانی به خصوص در حرکت اکستنشن اندام تحتانی می تواند سبب افزایش ضخامت عضله عرضی شکم در سونوگرافی گردد.

زمینه و هدف: از سونوگرافی برای ارزیابی مورفولوژی عضله (طول، عمق، سطح مقطع، حجم و زاویه ی پر شکل عضله) استفاده می شود. عضله ی سوپرااسپیناتوس متداول ترین عضله ی درگیر در بین عضلات روتاتور کاف است. تاکنون هیچ مطالعه سونوگرافی برای بررسی پایایی اندازه گیری ضخامت عضله ی سوپرااسپیناتوس در وضعیت تست های Empty can (EC)، Hug up (HU)، Full can (FC) انجام نشده است. هدف این مطالعه بررسی پایایی درون آزمونگر برای اندازه گیری ضخامت سوپرااسپیناتوس در وضعیت تست های گفته شده بود. روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی بود که به مدت چهار هفته (بهمن تا اسفند 1395) روی 10 زن سالم (2/76 ± 22/10 سال) بدون پاتولوژی تاندونی انجام شد. ضخامت عضله ی سوپرااسپیناتوس در وضعیت استراحت و وضعیت های انقباضی (وضعیت تست EC: شانه در 90 درجه الویشن در صفحه ی اسکپشن و شست رو به زمین، وضعیت تست FC: شانه در 90 درجه الویشن در صفحه ی اسکپشن و شست رو به سقف، وضعیت تست HU: آرنج خم و کف دست روی شانه ی سمت مقابل با وزنه ی مچی kg 0/5) توسط یک آزمونگر و در یک روز انجام شد. یافته ها: تمام مقادیر ضریب پایایی برای اندازه گیری ضخامت اولتراسونیک عضله ی سوپرااسپیناتوس بیش از 0/90 به دست آمد. مقدار ضریب پایایی برای وضعیت استراحت 0/90 (فاصله اطمینان 95%: 0/97-0/65)، وضعیت تست های EC، FC و HU به ترتیب 0/96 (فاصله اطمینان 95%: 0/99-0/87)، 0/97 (فاصله اطمینان 95%: 0/99-0/90) و 0/96 (فاصله اطمینان 95%: 0/99-0/86) بود. نتیجه گیری: اندازه گیری ضخامت اولتراسونیک سوپرااسپیناتوس در وضعیت های استراحت و تست های EC، FC و HU روشی پایا است و می تواند تغییرات ضخامت سوپرااسپیناتوس را بین تست ها ی فوق مقایسه کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه و هدف: بیماری مزمن انسدادی ریوی (COPD) سبب تنفس سطحی، کاهش اکسیژن رسانی، ضعف عضلانی و کاهش فعالیت فیزیکی می شود که از علائم شایع آن، تنگی نفس و سرفه های مزمن همراه با خلط است. به رغم شیوع بالای این بیماری و نقش موثر فیزیوتراپی، عدم شناخت کافی و خلاء تحقیقاتی در این زمینه محسوس است. هدف این مقاله، مقایسه کیفوز توراسیک و ضخامت عضله دیافراگم بین زنان COPD و سالم است.مواد و روش ها: 20 بیمار زن COPD (رده دوم و سوم) بستری در بیمارستان با 20 زن سالم، از نظر ضخامت دیافراگم (توسط دستگاه سونوگرافی) و زاویه کیفوز (توسط خط کش انعطاف پذیر) مقایسه شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که قوس زاویه کیفوز در افراد بیمار کمتر از افراد سالم است (p<0.05). در خصوص ضخامت عضله دیافراگم، تفاوتی معنادار میان افراد سالم و بیمار مشاهده نشد، لیکن تغییر ضخامت دیافراگم، در افراد سالم حدود دو برابر افراد بیمار بوده است (p<0.05).نتیجه گیری: حالت بشکه ای قفسه سینه بیماران COPD، کمتر بودن زاویه کیفوز در این بیماران نسبت به افراد سالم را توجیه می کند؛ همچنین افزایش درصد تغییرهای ضخامت دیافراگم در افراد سالم نسبت به بیماران نشان دهنده عملکرد بهتر دیافراگم در افراد سالم است که سبب آن شاید با کوتاه بودن عمق تنفس و فواصل تنفس ها در افراد بیمار توجیه پذیری باشد. نتایج این تحقیق را می توان در تنظیم پروتوکل درمان های دستی و ورزش های درمانی در بیماران COPD مدنظر قرار داد.

زمینه و هدف: آسیب های روتاتورکاف از متداول ترین عوامل درد شانه هستند و کمابیش عضله ی سوپرااسپیناتوس درگیر می شود. آزمون های Full can (FC) و Empty can (EC)، آزمون های استاندارد طلایی برای ارزیابی ضایعات شانه هستند. به تازگی آزمون Hug up (HU) برای ارزیابی سوپرااسپیناتوس مطرح شده است. تاکنون هیچ مطالعه سونوگرافی به مقایسه ی ضخامت عضله ی سوپرااسپیناتوس در این آزمون ها نپرداخته است. هدف این مطالعه مقایسه ی ضخامت عضله ی سوپرااسپیناتوس در آزمون های HU، FC وEC در زنان سالم جوان است. روش بررسی: 40 زن سالم (میانگین سن 2/4± 21/62 سال) در این مطالعه ی مقطعی-مقایسه ای از فروردین تا خرداد ماه سال 1397 در آزمایشگاه بیومکانیک دانشکده ی توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی شهر تهران شرکت کردند. ضخامت سوپرااسپیناتوس در وضعیت های استراحت و انقباضی با وزنه ی مچی kg 0/5 در 1) وضعیت EC: شانه در 90 درجه الویشن در صفحه ی استخوان کتف و شست رو به زمین 2) وضعیت FC: شانه در 90 درجه الویشن در صفحه ی استخوان کتف و شست رو به سقف 3) وضعیت HU: آرنج خم شده و کف دست با انگشتان باز روی شانه ی سمت مقابل، اندازه گیری شد. یافته ها: آزمون Bonferroni نشان داد، ضخامت سوپرااسپیناتوس در وضعیت های EC، FC و HU به طور معنا داری بیشتر از وضعیت استراحت بود (0/001>P). ضخامت عضله در وضعیت EC به طور معنا داری از وضعیت FC کمتر بود (0/001=P) و وضعیت HU با وضعیت های EC و FC اختلاف معنا دار آماری نداشت. نتیجه گیری: در تمامی وضعیت ها میانگین ضخامت عضله نسبت به وضعیت استراحت افزایش داشت و بیشترین ضخامت در وضعیت FC بود. به نظر می رسد ضخامت سوپرااسپیناتوس در آزمون HU با آزمون های EC و FC مشابه است.